ก่อนวันงานเต้นรำหน้ากาก ไม่กี่วันมานี้ โรวันเงียบผิดปกติ สีหน้าหม่นหมองราวกับมีเงาดำคลุมหัวใจ เขาหายตัวไปจากตัวเมืองครั้งแล้วครั้งเล่า ทิ้งแคทรินให้ต้องเดาเพียงจากความว่างเปล่า

         จนกระทั่งวันงานมาถึง รถม้าสีดำหยุดหน้าคฤหาสน์ เขาก้าวลงพร้อมแคทริน    ร่างสูงในชุดราตรีประณีต สวมหน้ากากที่ปิดบังทุกแววอารมณ์บนใบหน้า แต่ถึงอย่างนั้น...ความตึงเครียดก็ยังซึมออกมาอย่างไม่อาจปกปิด

ตลอดทางที่นั่งเคียงกัน ไม่มีถ้อยคำใดเอื้อนเอ่ย

        เธอเหลือบมองเพียงเสี้ยวหน้าใต้เงาไฟรถม้า รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ร้อนแรงกำลังแผดเผาอยู่ในใจเขา แต่ไม่รู้ว่าคือโทสะ ความปวดร้าว หรือคำลาจากที่เขาไม่กล้าพูดออกมา

**ทำไมถึงยังอยู่ตรงนี้กัน...**โรวันคิดในเงียบงัน

       เมื่อมาถึงงาน แสงระยิบจากโคมไฟคริสตัลและเสียงดนตรีก้องสะท้อนฟลอร์ราวกับจักรวาลแสนงดงาม ผู้คนพลุกพล่านในหน้ากากหลากสี  ทว่าความวุ่นวายเหล่านั้นกลับไม่อาจกลบความว่างเปล่าในหัวใจของเขา

โรวันปล่อยให้แคทรินไปร่วมวงสนทนา ยิ้มทักทายเหล่าชนชั้นสูงอย่างสง่างาม ขณะที่เขายืนอยู่ในมุมเงาเพียงลำพัง เหมือนไฟเงียบ ๆ ในอกกำลังไหม้จนแทบมอด

       กระทั่งถึงไฮไลต์ของงาน เสียงเชลโลบรรเลงเปิดฟลอร์เต้นรำ

เธอก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม และเขาก็ยื่นมือให้โดยไร้คำพูด

ใต้แสงระย้าของโถงใหญ่ ทั้งสองหมุนวนไปบนฟลอร์ประหนึ่งพระอาทิตย์และดวงจันทร์ที่โคจรอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว ทุกคู่ตาจับจ้อง แต่ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้หน้ากากของชายหนุ่มคือดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยแผลลึก

      บทสนทนาระหว่างรอยยิ้มปลอม ๆ เริ่มต้นขึ้น แฝงทั้งความเบื่อหน่ายและความหม่นมอง

แผนการคู่รักกำมะลอ... เกมตลกโง่ ๆ เพื่อหลอกลวงผู้คนให้เธอได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่ต้องการ

และเขา...คือหมากตัวหนึ่งที่ยอมเล่นตาม ทั้งที่ในใจอยากจะฉีกทิ้งทุกอย่างทิ้ง

** “ผมเบื่อเหลือเกินแคทริน มอร์... เบื่อที่ต้องแสร้งรัก เบื่อแม้แต่ตัวเองที่ยังทนอยู่ตรงนี้” ”กับความคิดโง่ๆที่คิดว่าทุกอย่างรังสรรรค์ได้ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกแคท”

“ผมเบื่อผู้หญิงทึนทึกที่เอาแต่เล่นสนุกไปวันๆ แถมยังใช้ผมเป็นแค่หมากในเกมโง่ๆของคุณ” ”ผมทำตามสัญญาต่อไม่ได้อีกแล้ว เพราะคุณ….”

”และเมื่อมันจบลง... เธอต้องชดใช้ผลลัพธ์กับแผนสิ้นคิดนี้….เพียงลำพัง”