Screenshot 2025-07-30 190658.png

หลายคงสงสัย ด้วยเหตุอันใดคู่รักที่เหมือนจะราบรื่นในทุกๆเรื่องกลับต้องแยกทางกันกระทันหันเหมือนสายฟ้าฟาด

มันเริ่มต้นขี้นก่อนงานเต้นรำหน้ากาก Juliet wood ผู้เป็นป้าเริ่มล้มป่วยด้วยโรคร้ายแม้แต่หมอก็ไม่สามารถสรุปวินิจฉัยได้ สถานการณ์ตรึงเครียดเมื่อผู้เป็นแสงสว่างเดียวของโรวัน เบลล์เวเทอร์กำลังจะจากโลกนี้ไป

เขาทำได้เพียงค่อยแวะเวียนไปค่อยดูแล แล้วทำไมถึงไม่ได้อยู่ดูแลจนวาระสุดท้ายละ? เป็นเพราะคำมั้นสัญญาที่มีต่อแคทริน มอร์ ที่ต้องทำหน้าที่เป็นคนรัก หลอกสายตาสังคม เหมือนเชือกที่ค่อยฉุดรั้งไม่ให้เขาทำตามใจปราฏนา

เวลาล้วงเลยมาจนถึงก่อนงานเลี้ยงสวมหน้ากากของมาร์ควิสกอนซาเลซ แม้แต่ชุดที่สั่งตัดเป็นพิเศษเพื่อเขาก็ยังไม่ไปรับด้วยตัวเอง แล้วเขาอยู่ที่ไหน?

อยู่ข้างเตียงป้าหญิงผู้เป็นดั่งแม่ เขาเลือกที่จะไม่ไปงานเพื่อเฝ้ารอการจากไป ค่อยเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังเกี่ยวกับชีวิตตัวเองที่ป้าช่วยเอาไว้ ‘รวมถึงเรื่องของแคทริน มอร์’ ผู้เป็นป้ารับรู้ได้ทันทีว่าเขาควรจะเลือกเส้นทางเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อคนใกล้ตายตรงนี้ “ถือว่าเป็นคำขอจากป้านะโรวัน ไปงานงานเลี้ยงกับแม่หนูคนนั้นเถอะ ไม่ต้องห่วงป้าหรอกนะ” โรวันขมวดคิ้วแสดงด้านอ่อนแอของตัวเองเต็มที่ ร้องไห้เหมือนตัวเองเป็นเด็กอยู่พักใหญ่ก่อนจะยอมทำตามคำขอสุดท้าย

แต่ทุกอย่างกลับไม่ได้เรียบง่าย เขาจมอยู่ในความเครียดและสับสน ทั้งที่เบื่องหน้าทุกคนกับสังสรรค์ เขายังคิดและทบทวนกับเรื่องต่อจากนี้ เพราะความเครียดในครอบครัว ผู้เป็นพ่อก็ให้ความสำคัญแค่กับพี่ชาย ผู้เป็นพี่ก็ไม่ได้รักน้องขนาดนั้น แค่ใช้งานเหมือนดั่งหมากไร้ค่า

แม้จะก้าวต่อเพื่อชีวิตใหม่ก็ทำไม่ได้เพราะอาการสมองเติบโตช้าเหมืองเด็กออทิสติก จะไปต่อก็ไม่ได้ ทางไหนก็เป็นทางตัน คนที่ค่อยเป็นกำลังใจใช้ชีวิตก็กำลังจะจากไปอีก ‘งั้นมาจบทุกๆอย่างในวันนี้เลยก็แล้วกัน’

เขาร่วมเต้นรำกับแคทรินเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งเธอไว้ให้อยู่กับความเกลียดชั่งในตัวเขา ‘เป็นแบบนี้ก็ดี ดีแล้วละ ถ้ายิ่งเกลียดมากก็จะไม่เสียใจ จะได้ลืมเลือนตัวเองไปซะ’

หลังจากวันนั้น บ้านโรวันก็จัดงานศพเงียบๆที่ชนบท และแน่นอนเขาคงไม่กลับเข้าเมืองอีกต่อไปแล้ว ไร้ซึ้งการติดต่อใดๆ เหมาะสำหรับการพักและจบทุกอย่างเงียบๆ

เสียงกลองดนตรีเพลงเดิมเริ่มดั่งซ้ำไปซ้ำมา ทั้งกองขวดสุราเต็มพี่ อบอวนไปด้วยกลิ่นแห่งความสิ้นหวัง

กระทั่งประตูหน้าบ้านถูกเปิดออก เสียงประตูเก่าดังลากยาว

ร่างของหญิงสาวที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า ‘แคทริน?’ ไม่รู้ว่าเมาจนหลอนหรือกำลังฟัง หัวทองเดินไร้เรียวแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาเป็นสาย โอบกอดสตรีที่แม้มองหน้าไม่ชัด หลุดพูดทุกคำขอโทษเกินจะบรรยาย “ผมขอโทษแคท ผม ผมไม่เคยคิดแบบนั้น ผมไม่ได้อยากพูดแบบนั้น…”

เสียงสะอื้นอื้ออึงพูดแทบฟังไม่ออกเพราะความอัดอั้นเกินจะระบายให้หมดในคราเดียว ก่อนที่เสียงจะๆเงียบลง ร่ายใหญ่ทิ้งน้ำหนังลงกับพื้นและหลับไหลไปในที่สุด

เช้าในวันถัดมา เขารู้สึกตัวบนเตียงของตังเองและเริ่มมั่นใจว่า สตรีที่เห็นก่อนหน้านั้นเป็นแค่ฝันก่อนจะออกมาจากห้องไปเก็บอุปกรณ์สำคัญที่ทิ้งไว้บนโต๊ะ แต่มันกลับหายไปมีแค่น้ำเปล่าแก้วหนึ่งว่างอยู่กับ แคทริน มอร์ ที่ท่าทางจะโกธรโรวันพอสมควร แม้เธอจะเรียกให้เขาไปนั่งคุยด้วย เขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงประตูไม่ยอมไปนั้ง ”ลูเซียนบอกเธอใช่ไหมว่าผมอยู่ที่นี้ ” เขาซ่ายหน้าสองสามทีสีหน้าเครียด “เธอควรกลับไปซะ เธอไม่ควรอยู่ที่นี้”

Screenshot 2025-06-29 155121.png

แม้แคทรินจะเริ่มรู้เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับโรวันแล้วเธอก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน จนกว่าจะปรับความเข้าใจให้สำเร็จ

แคทริน : “โรวัน เบลล์เวเทอร์ โปรดบอกเราหน่อยอะไรที่ทำให้ท่านคิดว่าเราไม่น่ามาอยู่ที่นี่?”

โรวันไม่มีทางเลือก ในเมื่อแคทรินรู้ทุกเรื่องแล้วก็คงไม่ต้องอธิบายอะไร เพราะคนฉลาดอย่างเธอคงประติดประต่อเรื่องทั้งหมดได้แน่นอน เขาเลยยอมจำนนไปนั่งคุยกับเธอแต่โดยดี แต่กลับไม่สบตาเอาแต่มองพื้นและเท้าของ เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง

ทั้งเรื่องพี่ชาย ครอบครัว และคนในสังคมก็ลืมเรื่องความไม่สมประกอบของโรวัน คนในสังคมก็เอาแต่ใส่สี ติดภาพจำ เพราะงั้นถึงไม่คิดจะแต่งงานไปเป็นภาระบ้านอื่น คงไม่มีที่ไหนให้อยู่อย่างสะบายใจแล้ว เพราะงั้นในเมื่อป้าไม่อยู่แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นแล้วต้องทำตามสัญญา เธอไม่น่ามาที่นี่ ไม่ควรจะรู้อะไรด้วยซ้ำ ถ้าแค่เชื่อแล้วเกลียดไปเลย ปล่อยให้มันเงียบไป ก็คงไม่ต้องรู้สึกอะไร คุณไม่ควรยุ่งกับผมไปมากกว่านี้ มีคนที่ดีพร้อมสำหรับคุณอีกมากมาย กับครอบครัวที่อบอุ่นของคุณ ที่ไม่ใช่ผม

“ผมเหนื่อยมามากพอแล้วแคทริน…”

ไม่นานนักมือเรียวก็ยกประครองใบหน้าที่หมองหม่น เอาแต่ก้มไม่สบตา

“ถ้าเราขอให้ท่านอยู่ต่อเพื่อเรา...ท่านทำให้เราได้ไหมถ้าเราขอร้อง อยู่กับเราต่อโรวัน ไม่ว่าจะสถานะไหนก็ตาม..อยู่กับเราต่อเถอะโรวัน เบลล์เวเทอร์ อย่าได้จากเราไปอีกคนเลย

ท่านยังไม่ทันได้เห็นท้องทะเลที่อิตาลี หรือผู้ชมที่สักวันนายจะได้ไปเล่นให้ชมไม่ว่าที่นั้นจะเป็นโรงอุปากรขนาดใหญ่หรือแค่ห้องๆหนึ่งที่นายจะเล่นดนตรีให้กับคนที่นายรู้จัก หรือ...คู่ครองที่ดีของเราที่ท่านอวยพรให้กับเราตั้งแต่เเรกเจอ

แม้เราจะยังเจ็บกับบทพูดของการแสดงห่วยๆที่ท่านพูดใส่เรา แต่นั้นเพราะเราใส่ใจท่านเราเลยเจ็บ แม้มันจะไม่จริงก็ตาม

bmCMW4iE.png

“โรวัน เบลล์เวเทอร์เราอยากให้ท่านมองในตาเราสักหน่อย เราอยากให้ท่านเห็นว่าในสายตาเรา เรามองท่านยังไง....เรามองท่านในฐานะโรวัน เบลล์เวเทอร์ผู้มีเกียรติ โรวัน เบลล์เวเทอร์ที่แม้จะยียวนไปหน่อยแต่ท่านก็ใจดีอบอุ่นในแบบของท่าน โรวัน เบลล์เวเทอร์ไมตรีคนสำคัญของเรา...”//มือเรียวยังคงลูบปลอบแก้มชื้นขณะพูด